Het Mohikanendiner is sinds 1927 een bijzondere jaarlijkse traditie bij Xerxes (DZB). Leden, oud-leden en andere betrokkenen komen ter gelegenheid van de verjaardag van de vereniging (1 maart 1904) samen om de rijke geschiedenis en het unieke karakter van de club te vieren. Dit jaar werd het weer eens op het Faas Wilkes Sportpark gevierd. De Mohikanen “were coming home”.

Onze eigen kookploeg (William, Alex, Hans, Richard en René) had gezorgd voor een fantastisch 4-gangen diner voor maar liefst 148 couverts in een clubhuis dat door Miranda en Esmee was omgetoverd tot een blauwwit toprestaurant.

In het officiële gedeelte werden aan Winand van Loon (25 jaar) en erevoorzitter Fred Meeuwissen (70 jaar) de versierselen opgespeld die bij een langerdurend lidmaatschap horen. Mar van Lieshout (80 Jaar lid) werd getrakteerd op een staande ovatie en de titel ere-Mohikaan.

Het hoogtepunt is de jaarlijkse uitreiking van de Cap die wordt toebedeeld aan iemand die zich langer en/of buitengewoon verdienstelijk heeft gemaakt voor de vereniging. Die eer was weggelegd voor Xander Scheffel, die hier niet alleen verrast, maar zeker ook geëmotioneerd door was.

Bijgaand een gedeelte uit de lofrede voor Xander:

Zijn maatschappelijke carrière kan je het best samenvatten als ter land, ter zee en in de lucht.

Hij vindt van zichzelf, op zijn LinkedIn profiel, maar dat blijkt sinds de meest recente kabinetsformatie een iets minder betrouwbare bron, dat hij een ervaren salesprofessional is.

Hij heeft een voetbalverleden met veel dieptepunten. Hij speelde namelijk jarenlang op het laagstgelegen voetbalveld van Nederland.

Voor Xerxes, met een X, maakte hij zijn debuut in de vorige eeuw en speelde in totaal 13 competitiewedstrijden en 2 bekerwedstrijden voor het eerste elftal. Hij scoorde geen enkele maal, hoewel hij die eerste wedstrijd wel al won met 16-0.

In 2000 maakte hij met de fusie de overstap naar Sportpark Faas Wilkes, gelegen aan de Oever van de Rotte. Dat is, voor de jongeren onder ons, de titel van een lied dat de aanstaande Caphouder in doorgaans licht benevelde toestand meermaals ten gehore heeft gebracht. Het gaat over een jonge kikker die de Ooievaar die zijn vader heeft vermoord wil wreken. Maar dit geheel ter zijde.

Terug naar de aanstaande Caphouder, zijn verdiensten voor de vereniging zijn talrijk en groot. Verbinder, lid van de businessclub, sponsor, medeorganisator van het golftoernooi, sfeermaker in sociale zin, maar zeker ook bij ons bekerseizoen dat ons via Helmond Sport bracht naar Feyenoord op het Kasteel. Hij doet dat alles op een zeer aimabele, dienende manier. Waar hij kan helpen, kan ondersteunen doet hij dat spontaan of desgevraagd. Hij hoeft en wil niet op de voorgrond.

Behalve dan de uren na de eerdergenoemde penalty-overwinning op Helmond Sport. Toen stond hij ergens hier op een tafel werkelijk alles te veilen wat enigszins van waarde is. We geloven dat wel, dat van die ervaren sales-professional.

In de lange Mars van de Mohikanen heeft hij zich stapsgewijs opgewerkt van bezoeker, tot tafelpresident (2014) tot lid van de commissie. Uiteindelijk valt hem nu terecht de grootste eer ten deel in deze lange Mars en verdient hij terecht, 97 jaar na het eerste Mohikanendiner, en met eer, de Cap van 2026.

Xander, met de X van Xerxes, Scheffel

Na de uitreiking bleef het nog lang gezellig. Voor degenen die er niet bij konden zijn: de beelden spreken meer dan woorden.

Bekijk hier de foto's!