Op 15 juni is onverwacht snel Ruud van Bommel op 64-jarige leeftijd overleden. Onverwacht snel omdat Ruud in al zijn openheid had gedeeld dat hij van de geconstateerde aandoening niet meer kon herstellen, maar dat hem met behandeling nog wel tijd gegeven kon worden. Het heeft niet zo mogen zijn.
Die openheid en de manier waarop hij met de onheilstijding omging was bijzonder. De steun die hij mede daardoor mocht ontvangen werd door hem als een groot geschenk en warme troost ervaren. Die steun kwam niet alleen van de vrienden en bekenden bij XerxesDZB, maar ook vanuit de hele amateurvoetbalwereld uit de omgeving. Hartverwarmend en tekenend voor de mensenmens die Ruud was.
Ruud was zijn hele leven al supporter van Xerxes. Uit en thuis stond hij langs de lijn. In die hoedanigheid heeft hij veel sportieve hoogte- en ook enkele dieptepunten meegemaakt. Na de fusie in 2000 verplaatste de liefde voor de club naar XerxesDZB. Tijdens een etentje na de Nieuwjaarsreceptie kwam plots de suggestie naar voren of de vrijkomende positie van teammanager van zaterdag 1 iets voor hem zou kunnen zijn. De reactie was een spontaan en snel “ja, leuk, ik ben er toch altijd”. De rest is geschiedenis, want de dertien seizoenen daarna was Ruud de teammanager, samenwerkend met een illuster rijtje hoofdtrainers als Jasper de Muijnck, Cor Pot, Winand van Loon, Marco Jalink, Tom Rietberg en Damiano Vaudo. En natuurlijk met en voor de spelers, “zijn” spelers. De manier waarop Ruud dat deed was altijd gericht op de persoon, de mens. Natuurlijk waren er ook als teammanager sportieve hoogtepunten: de bekerwedstijd tegen Feyenoord op het Kasteel, het kampioenschap in de Eerste Klasse met de promotie naar de vierde divisie. Maar de organisatie voor een belangrijke wedstrijd was niet anders bij een vriendschappelijke doordeweeks potje.
Ruuds netwerk werd groot en uitgebreid in de afgelopen jaren en Ruud werd daarmee een van de gezichten van de club, een ambassadeur. Van die rol was hij zich terdege bewust. Hij behartigde de belangen van de club ten volle. Zijn moeilijkste momenten waren wanneer belangen van club en persoon niet overeenkwamen. Vaak koos hij dan voor de mens!
Zijn vele verdiensten werden gezien en erkend. Eén van zijn mooiste momenten was 6 maart 2025. Tijdens het Mohikanendiner kreeg hij de Cap voor deze grote verdiensten. Op de gemaakte foto’s spat de trots van het scherm
Zijn verdiensten en impact op de mensen met wie hij heeft gewerkt de afgelopen jaren bleek ook deze week weer. Spontaan is een groot aantal van hen na het bericht van overlijden bij elkaar gekomen om troost en verbinding bij elkaar te zoeken. En uiteraard was dit in het clubhuis, het tweede huis van Ruud. Verhalen delen, anekdotes vertellen. Ruud zou er zelf nog een aantal stevige anekdotes aan toe hebben kunnen voegen. Het neemt het besef niet weg dat dit onherroepelijk is en dat er zoals altijd een “Nooit Meer “is
- Nooit meer een balletje gehakt voor de wedstrijd met zijn maten
- Nooit meer dat kleine zenuwtrekje rond de mond van Ruud bij een spannende wedstrijd
- Nooit meer: hé voorzitter, is dit al geregeld?
- Nooit meer: het “Ruud, Ruud, Ruud” gescandeerd door de spelers als dank voor zijn inbreng
- Nooit meer: de zaterdagavond op stap na de wedstrijd
- Nooit meer: op het stoeltje langs de lijn
Ruuds overlijden laat een onwerkelijke leegte achter. Iemand die er altijd was zal er nooit meer zijn. In dat besef zit ook de dankbaarheid van de vereniging, de trainers, stafleden en spelers voor wie Ruud de dienende rol van teammanager heeft vervuld, maar ook en vooral die van voetbalvriend.
Wij allen zijn hem dan ook zeer erkentelijk. Namens de vereniging wensen wij de naaste familie, zijn vrienden, de collega’s van BG Freight Line veel kracht en sterkte met het verlies van Ruud
De afscheidsplechtigheid is op dinsdag 23 juni om 15.30 uur in de aula van crematorium Hofwijk aan de Delftweg in Rotterdam. Aansluitend is er van 16.45 uur tot 18.15 gelegenheid tot samenzijn en het met elkaar delen van herinneringen.
 (1).png){kind=icon}
.png)
